30 Ocak 2010 Cumartesi

Funny Games

Michael Haneke'nin sanat işkence yapılmış ev kitleler yıldır, ama gizlenmiş son başarısı ona bir şans kitleler onun çatışmacı gerilim testi izin verdi. Sonuç Bu İngilizce dil onun 1.997 anti-remake sömürü filmi Funny Games, A-list cast ve büyük stüdyo desteğiyle tamamlandı. Her ne kadar filmin fikir olarak da ilk kez edildi etrafında hala güçlü, Funny Games muhtemelen çok disorienting ve kelime-of-ana kabulü için ağız onayı gerekli kazanmak için rahatsız edici.

Naomi Watts ve Tim Roth olan yatçılık tatil Paul (Michael Pitt) ve Peter (Brady Corbet), sadist bir misyonu iki genç nihilistler tarafından güvenlik ailenin kendini beğenmiş duygusunu yok etmek için kesilirse rahat çift oynarlar. Saldırganlar 'sinsi ve sonunda aşağılanma ve yıkımı bir yorucu çılgınlığı içine geliştirmek zihin oyunları ızdıraplı. Olarak Haneke kendi hileler oynamak zorunda Ama Peter ve Paul sadece onlar oyun oynarken, değildir: karakterler doğrudan sahneler 'vardır Rewound bize ve şiddet önemli anları önünde yer take off ekran izleyici adresi. Haneke'nin niyeti mainstream sinemanın sorumsuz güç bizim suç, medya bizi sarsıla sarsıla gitme-uyuşma indüklenen tarafından kendi kitleye ikaz etmektir.

"Tim Roth ve Naomi Watts sahtesini kendilerini"

Ise orijinal film, türün Sözleşmenin beklentileri ile toyed, bu bize aktörler hakkındaki varsayımları incelemek yapar. Bunu iyice ve beklenmedik bir şekilde kendilerini küçük düşürmek, Tim Roth ve Naomi Watts izlemek, ama büyüleyici's onların aşinalık da ilk film olan elde rahatsız edici, yabancı atmosfer azaltır. Bu Funny Games commoditised şiddet kitle reddedilmesi, Haneke'nin sonunda istediği, ama o sadece birkaç dolaşıp multiplex masum terör için memnun olacaksınız duygu almak isteyecektir düşüktür.

Komik Oyunlar dışarı İngiltere'de 4 Nisan 2008 üzerindedir.

Uzak




Her karesinde güzel görüntüler barındıran fakat az diyalog üzerine kurulmuş bir film Uzak. Köyünden İstanbul'a kuzenin yanına iş bulmak için gelen bir adam ve İstanbul'da fotoğrafçılıktan para kazanarak geçimini sağlamaya çalışan bir adamın hikayesi. Nuri Bilge Ceylan acaba bu filmde kendini mi anlatıyor her iki karakterle birlikte ?

Köyde iş olanakları kısıtlı ve yoksulluk varoluşunun tek çözümü acaba İstanbul'a gelmekmidir ? Filmde insanların başkalaşımı üzerine kurulu bir yapı var. Köy ve kent yaşantısı arasında ki kopukluklar ve hayata tutunmanın aslında hiçte kolay olmadığı. İnsanlar arasında kopukluklar olsada yaşam şartları ve gelişimleri, kültürleri her birşeyleri farklı olsada yalnızlık, ulaşılmak istenen hayallerin olması ve hayatın insanlara karşı bir cephe alması .

Film 2002 Yılında Cannes film festivalinde büyük juri ödülünü ve en iyi erkek oyuncu ödülkerine layık görüldü.

29 Ocak 2010 Cuma

Eyvah Eyvah



Senaryosunu Ata Demirer'in yazdığı Eyvah Eyvah filmi 26 Şubat'ta gösterime giricek.

Ata Demirer ayrıca filmin başrol oyuncusu. Demet Akbağ'da oyuncular arasında, az ama öz projede yer alan Demet Akbağ bu filmin izlenmesine olumlu yönde etki edicektir. Filmin çekimleri ise Bozcaada ve Çanakkale' Geyikli'nin yanı sıra İstanbul'da çekildi. Kasabasında klarnet ile uğraşan Hüseyin bir yolculuğa çıkmak zorunda kalıcaktır ve film bu yolculukla başlayan olayları konu alıyor.

Ata Demirer Hangi Projelerde Yer Aldı ?

Osmanlı Cumhuriyeti - Padişah 7. Osman rolünde
Kısık Ateşte 15 Dakika - Güngör rolünde
Neredesin Firuze - Hamit Hayran rolünde
Vizontele Tuuba Telekutucu rolünde


(Güncelenicektir)

Stalker !




Stalker ; İz sürücü , şair ve bilim adamının yasak bölgeye olan yolculuğunu anlatan bir film. Merak, gizem ve bazı sahnelerde gerilimin artarak ilerliyor. Derin felsefik içeriğin üst düzey görsellikle harmanlanışı.

İnsanın iç dünyasında ki inanış, umut ve umutsuzluğa olan yolculuk. Kimi zaman en güçlü olunsada en güçsüz olana olan muhtaçlığın mecburiyeti. İnsanoğlunun yücelmek için ölümü bile göze alabilmesi. İnançların boşa çıkabilmesi sonucu büyük çöküntüler yaşanması.Gerçek mutluluğu,hakikatı bulmak istemenin uzun ve zor bir yoldan geçmesi. Peki ya gerçekten gerçek mutluluk yok ise ?

Andrei Tarkovsky bu filminde çok şanssızlıklar yaşamasına rağmen ikinci kez filmi çekmiş ve yaşadığı şanssızlıklara rağmen bu kalp krizi geçirmeside dahil bu filmi tamamlamıştır.

Yoruma oldukça açık her açıdan çok farklı anlamlar çıkarılabilicek bir film.


(Güncellenebilir)

27 Ocak 2010 Çarşamba

Kız Kardeşim Mommo



İzleyicinin yüreğinde kanatan bir yapım mommo. Annelerinin ölümünden sonra babaları tarafından terk edilmiş iki kardeşin hüzünlü hikayesi. Filme gerçek bir hikayeden esinlenilmiş.

Tüm masumiyetleriyle birbirine bağlı iki kardeş. Başka bir kadınla evlenen ve çocuklarını eşinin baskısıyla terk eden duygusuz bir baba.Hayatın zoraki öğrettikleri olur bazen insana. Terk edilmişlikte küçük yaşta iki kardeşe öğrenmeyi öğretiyor. Eski Türk filmleri tadında bir film aslında insanın yüregine bıçak saplayan filmler olurdu ya onlardan kız kardeşim mommo.Sevgiye , ilgiye ve çocuk olmanın getirdiği bir çikolata, bir gofretin yoksunluğunu yaşayan iki kardeş.

En vurucu cümle ise filmde şu oluyor; Ayşe: "dede sen evlenecen mi?", Ahmet: " dede sen evlenırsen bız nere gıtcez?" Dedeleri tarafından bakılmaya çalışırlar bir süre. Sonra ise küçük kız kardeş başka diyarlara gitmek zorunda kalır.Acımasız hayata; final sahnesiyle birlikte rahmet rahmet lanet yağdırmak isteyenlere!


Güncellenecektir

26 Ocak 2010 Salı

İki Dil Bir Bavul


İlk öğretmenliğini Doğu bölgesinde bir köyde yapıcak olan Denizli'li Emre öğretmenin hikayesi. Köydeki öğrencilerin bir çoğunun Türkçe'yi bilmemesi üzerine öğretmen ilk senesini dilini bilmeyen öğrencilere
Türkçe öğretmeye çalışarak başlar.

Uygulanan projeler yanlış mı? Yoksa doğru mu ? Yada ne yapmalıyız gibi bir takım soruları belkide izleyiciye sorduruyor. Özellikle öğrencilerin tamamiyle doğal rollerini oynuyorlar. Belli ki bütçesi küçük ama değeri toplum gerçeklerini gözler önüne sermesi ile büyük olan bir film.

Günümüzde hala daha tartışılmakta olan Kürt açılımı konusuyla alakalı olaraktan dil olgusuna çok önemli dokundurmalarda bulunuluyor. Kürtçe eğitim ve Kürt dili konusunu belgeselsel bir anlatım ekleyerek izleyiciye aktarıyor. Kimi çevrelere göre Kürt diline ve Kürt halkına asimilasyonun en baş evresi; zorunlu Türkçe eğitim.. Ve filmde andımızı okumakta olan öğrenciler; "Ne mutlu Türk'üm diyene" sözünü telafuz eden ama aslında Türkçeyi bile bilmeyen, "Ey büyük Atatürk'ün; Açtığı yolda ,gösterdiği hedefe" yürümek için hayata 5 - 0 yenik başlayanların filmi. Yıllardan beri süren ve sürmekte olan etnik köken hakkında ki siyasal tartışmaların bir Türk öğretmen ve Kürt öğrenciler arasında bile trajikomik ve dramsal tezatlıklara yol açtığını ve madur olanların yine iletişim sıkıntısı ile mesleğini gerçekleştirememe üzüntüsü içinde olan öğretmen ve onun karşısında cahilliğe, mecburiyete terk edilmiş halk maduriyetin dayanılmaz ağırlığı karşısında eziliyor.

"iki dil bir bavul"

25 Ocak 2010 Pazartesi

White Ribbon Oscar'a Doğru!


Bu yılın oscar ödüllerinde yabancı film kategorisinde şu anlık ilk 9 içine giren ve 2 Şubatta bir elemeye daha tabi tutulucak olan film Beyaz Kurdele (Das weiße Band - White ribbon) .

7 Mart 2010 'da sahiplerini bulucak ödüllerde Michael Haneke'nin White Ribbon adlı yapımı benim tahminime göre ödüle layık görülücektir.

Birinci Dünya Savaşı öncesi bir Alman kasabası filmde konu ediliyor. Çekimlerin tamamı siyah beyaz olarak tamamlanmış.

Toplumsal sınıfların ve bu sınıflar içerisinde yer alan çocuk ve yetişkinler, feodel düzen ve Alman'ların kuralcı ve disiplinini işte Naziler böylelikle oluştu dercesine anlatan bir yapıt sunuyor Haneke. Toplumsal bir takım baskıların, kadın ve erkek eşitliği konusundaki dönemin uslubunu, otoriteyi ve dini yine yoruma açık bir şekilde gözler önüne seriyor. Çoğu izleyicisine faşizm böyle böyle ortaya çıktı diye göz kırpıyor.

Türkiye'de aradan uzun bir zaman geçmesine rağmen hala daha gösterime girmemesi ise sinema adına üzücü bir durum. Ayrıca film Cannes film festivalinin en değerli ödülü olan Altın Palmiyeyi almaya hak kazanmıştı. Haneke gerçekten çok usta ve zeki bir yönetmendir tabi gösterdiklerini akıl süzgecinden geçirebilen ve algılayanlara bu yüzden birazda anlaşılması zordur.

Sinema , Müzik Ve Zeki Demirkubuz




Zeki Demirkubuz : "Sinemayle müzik kötü bir evlilik..Tuhaf bir evlilik.. Hiçbir kriteri olmayan aşağılık bir evlilik derecesinde birbirini kullanan evlilikler vardır. İnsanlar birbirlerini kullanmak için o ilişkinin içinde kendilerini bulurlar. Günümüzde müzikle sinema ilişkisi biraz da buna benzedi. O onun pisliklerini eksikliklerini kapatıyor, diğeri de onun pisliklerini kapatıyor. Bunu böyle görüyorsam, bu konu benim dikkat etmem, hatta dikkat etmemden öte tavır göstermem gereken bir konu. Bir sahneyi yeteri kadar olması gerektiği gibi anlatamazsınız yine aynı şekilde mizansenini sahnenin yazılma amacını anlatamazsanız müzik devreye girer. "


Değerli usta böyle buyuruyor sinema ve müzik ilişkisini. Hiç bir filminde müzik bulunmayan yönetmen Zeki Demirkubuz. Filmlerinde müzik sadece 1-2 sahnede vardır o müzik seside ya senaryoda televizyon izleyen rolde bir karakterle yada sahnede şarkı söyleyen bir karakterle ortaya çıkar. Müziğe sahnede yer vermek için kullanmaz.

Sinemada, müzik filmin çok iyi tamamlayıcısı olabilmektedir. Hüzünlü bir sahnede arka fona eklenmiş hüzünlü bir müzik etkiyi büyük oranda arttırıcaktır. Yada hareketli bir filmde enerjik biz müzik izleyicinin filmden daha fazla zevk almasını sağlayacaktır.

Tuhaf olan çıkarçı bir ilişki olarak görmesinide gayet doğal karşılıyorum. Evet müzik ve film birbirlerinin pisliklerini kapatıyorlar. Kimileri tek bir sahneyle herşeyi anlatabilirken, kimileri buna uzun diyaloglar ekliyorlar, kimileri ise ek olarak müzikten her sahnede destek alıyor. Zeki Demirkubuz'un anlatmak istediklerini ve vermek istediği duyguyu seyircisi müziksiz olarak anlamaya alışkın böyle bile başarısı üst düzeyde. Kendine özgün tarzı içinde müzik kullanmamasıda var. Fakat kişisel görüşüm az sahnedede olsa biraz müzikle duyguların daha da üst düzeye ulaşması fena olmaz. Korkulmasın filmlerinde zaten örtülücek pislik yok.